ّّپل

شاه بیداران/بهمن نمازی

firman — Sun, 08 Nov 2009 19:37:18 GMT

آن شب رستم را که در چاه شغاد با خود رفته بود از چاه در آوردند و با گلاب شستند و به عود و کافور غسل دادند و بر سوگ نشستند و در غار نهادند و حفره غار به سنگ پوشاندند و قیر اندود کردند. آن شب... فرامرز به خستگی افتاد چندان که او را تاب ایستادن نماند، پس یاران را به وعده فردا بدرود گفت و به بستر رفت. همه ی شب شرنگ شغاد بر روان وی آویخت چونان ذکری مدام با خود می گفت: وای رستم ... فرامرز، پسرت به بستر گرم خفته و تو بر سر تیر و نیزه فردا بیدار نخواهی شد. وای رستم ... پسر، به بستر نیاز خفته‌ی ناخفته و پدر، به تیغ دروغ خفته نابیدار. چگونه بخوابم که با خواب تو بیداری نخواهد بود. فرامرز به بستر افتاده بود و خواب به چشم او راه نمی جست. به وقت صبح بانگ خروس چون پتکی به اعضائ وی کوفت. از جای برخاست و زره به تن کرد و شمشیر برداشت. دیری بود تا رستم به غار شمشیر از نیام برکشیده بود.

اندر حکایت ما و جوامع الحکایات/بهمن نمازی

firman — Thu, 08 Oct 2009 23:48:18 GMT

می توانید با استناد به جوامع الحکایات به عنوان مرجعی سودمند و مهم برای دانشمندان و نویسندگان متاخر شما هم زبان به تحسین آن بگشایید.

می توانید با گوش جان و چشم دل پندهایش را آویزه گوش کنید البته بعضی موظف به حفظ این آویزه از چشم نامحرمان هستند.

می توانید عناصر داستانی امروز را در بعضی حکایت های آن پیدا کنید و کتاب شیوه های روایت مدرن در جوامع الحکایات را تالیف کنید.

می توانید با توجه به مرگ مولف! از هر داستان قرائت خاص خودتان را داشته باشید.

می توانید جوامع الحکایات را بخوانید و بگذارید جوامع الحکایاتش را برای شما حکایت کند و بعد شما هم جوامع الحکایات امروز خودتان رابرای این جوامع الحکایات دیروز حکایت کنید.

انتخاب هر یک از این گزینه ها بستگی به موقعیت دارد. ( تذکر: در صورت انتخاب گزینه فوق همه گزینه های قبل را فراموش خواهید کرد چون هیچوقت قادر نیستید بفهمید در چه موقعیتی هستید).

اصلا" می توانید به جای جوامع الحکایات دوبلینی ها را بخوانید.

به هر حال خوانده یا نخوانده جوامع الحکایات جزیی از هستی امروز شما هست. خرده آیینه ای که می توانید لحظه ای سایه امروز خودتان را در چهره آواره قرن هفتمی تان ببینید.

این کتاب از میان انبار«جیم ها» به اینجا آمده است.

در صورت تمایل می توانید با مراجعه به لینک های زیر در دو قسمت آن را دانلود کنید.

جوامع الحکایات قسمت اول

جوامع الحکایات قسمت دوم

آواره و سایه اش/فریدریش نیچه/برگردان:علی عبداللهی

firman — Sun, 27 Sep 2009 01:12:18 GMT

سی و سه پاره از کتاب پی.دی.اف

دو بار گفتن ـــ خوب است موضوعی را بی درنگ دو گانه بیان کنیم و به آن یک پای راست ویک پای چپ بدهیم.بر یک پا حقیقت می تواند بایستد اما با پای دیگر خواهد رفت و گرد جهان خواهد گشت.

شب پنجاه هزار سال/بهمن نمازی

firman — Thu, 17 Sep 2009 13:54:18 GMT

در آن سوز و کولاک سرما، هر حیوانی به فکر خود بود به غیر از اسب که با شلیک گلوله به خواب رفت و سگ که به گله گرگ ها پیوست...

کالون و قیام کاستلیون/اشتفان تسوایک/برگردان:عبدالله توکل

firman — Wed, 08 Jul 2009 22:29:18 GMT

دریافت متن پی.دی.اف

اشتفان تسوایک نویسنده اتریشی نژاد عصر ما روز بیست و هشتم نوامبر 1881 در وین تولد و در روز بیست و سوم فوریه 1942 در پتروپولیس برزیل از دنیا رفت. در منتهای آزادی به تحصیل پرداخت و به چیزی جز ندای ذوق خویش که در آن واحد بسوی ادب و فلسفه و تاریخ راهنمونش بود گوش فرا نداد. در سراسر زندگی اش مسافری خستگی ناپذیر بود. او چندین بار همه کشورهای اروپا را زیر پا گذاشت و پیش از آنکه روانه ریودوژانیرو شود و در آن خطه بمیرد، به عزم سیاحت راه آمریکای شمالی، مکزیک، کوبا ، هند ، سیلان و آفریقا را در پیش گرفت. تسوایک انسانی وارسته است. هوادار آزادی وجدان، عقیده و مذهب است. مدافع صادق حقیقت است. اشتفان تسوایک برای آنکه تاروپود کتاب کالون و قیام کاستلیون را فراهم بیاورد، رویدادی از رویدادهای جگرخراش تاریخ را برگزیده است. داستان زنده زنده سوختن موجودی به نام میشل سروه پروتستان را در میان خرمن آتش برگرفته است. جنایتی که به اراده پروتستانی دیگر صورت پذیرفته است و تسوایک پیش از هر چیز برای آن در مقام انتخاب این موضوع بر آمده است که آن روح خشونتی را که تعصب به بار می آورد، به باد مذمت بگیرد.

آن که سرسخت و پافشار در شجاعت خویش بر زمین می افتد

و به سبب خطر مرگ نزدیک، ذره ای از اطمینان اش را از

کف نمی دهد و به هنگام جان دادن، هنوز با نظری راسخ و

تحقیربار به دشمن اش می نگرد . نه از ما، که از روزگار

شکست خورده است کشته شده است، اما مغلوب نگشته

است: دلیرترین انسان ها گاهی تیره بخت ترین انسان ها

هستند. از این رو شکست های ظفرنمونی هست که با

پیروزی ها پهلو می زند...

مونتنی

«پشه در برابر فیل» - این سخن سباستین کاستلیون که به دست خودش در رساله هجاییه اش بر ضد کالون نوشته شده است، در ابتدای امر مایه حیرت می شود و بسیار کم می ماند که چیزی جز یکی از آن مبالغه ها که عادت اومانیست ها بود، شمرده نشود. در ذهن کاستلیون اغراق و مبالغه‌ای نبود و حتی تمسخر و طعنه‌ای هم وجود نداشت. یگانه منظور مبارز شجاع از این تشبیه برای آن بود که به دوست اش «امرباخ» نشان دهد که از عاقبت کار خویش غافل نیست و بسیار خوب می داند که با اقدام به ملامت «کالون» در ملاء عام به اتهام کشتن انسانی از روی تعصب، و به این وسیله، کشتن آزادی عقیده در بحبوحه رفرم، به مقابله چه حریف مخوفی می رود. از همان لحظه‌ای که کاستلیون برای اقدام به این پیکار پرخطر قلم خود را چون نیزه به دست می گیرد، خوب می داند که حمله پاک اندیشه گرانه بر استبدادی که از سرتا پا زره پوش و مسلح است، دستخوش چه ضعفی است. از بیهودگی کارش اطلاع دقیق دارد. فردی تنها و بی سلاح چگونه می توانست بر «کالونی» که صرفنظر از دستگاه ترسناک و نیرومند دولت، بر هزارها و ده ها هزارتن تکیه داشت، غلبه بیابد؟ «کالون»، در سایه سازمانی خارق العاده توفیق یافته بود که سراپای شهری، سراپای کشوری، را که به جز شهروندانی آزاد، دیاری در آن نبود، به صورت ماشین خانه ای گسترده و فرمانبردار در آورد و هر گونه آِزادی فکر، و هر گونه استقلال را به سود عقیده خویش از میان ببرد. هیچ چیز در ژنو از حیطه اختیار و اقتدار وی بیرون نیست. «شورا» و «انجمن کشیشان»، دانشگاه و دادگاه ها، مالیه و اخلاق، راهب ها، مدرسه ها، پاسبان ها، زندان ها، «کلام مطبوع» و بیان و به زبان دیگر، همه چیز و همه کس در قید نظارت او و از لحاظ معنوی و روحی وابسته او هستند. مذهب «کالون» قانون شده است، و کسی که جرات به خود بدهد که زبان به کمترین اعتراضی بازکند، زندان، تبعید یا خرمن آتش این حجت های بی چون و چرای هر خودکامگی بسیار زود به او می آموزد که در ژنو تنها یک حقیقت اجازه خودنمایی دارد و این یگانه حقیقت، حقیقتی است که «کالون» پیامبر آن است. اما نیروی اضطراب آور این مرد اضطراب آور از حدود دیوارهای شهر بسی فراتر می رود. ایالت های فدراسیون سویس او را به چشم بزرگترین متفق سیاسی می نگرند، پروتستانیسم جهانی این متاله بی همتا، این مختل بزرگ را پیشوای روحانی خویش می شمارد. شهریاران بر سر جلب نظر لطف و عنایت این مرد که توفیق یافته است در کنار کلیسای روم نیرومندترین سازمان مسیحی اروپا را بنیاد دهد، با هم کشمکش دارند. هیچ رویداد مهم سیاسی نیست که وی از وقوع آن بی اطلاع بماند و کمابیش هیچ حادثه ای درعالم سیاست به خلاف اراده او اتفاق نمی افتد. و می توان گفت که حمله بر واعظ کلیسای سنت پیر به اندازه به حمله به شخص امپراطور یا شخص پاپ خطر دارد.

و حریف او، این «سباستین کاستلیون»، این ایده‌آلیستی که به نام آزادی فکر، در مقابل افشای جور و استبداد وی و هرگونه استبداد فکری برآمده بود، که بود؟ به واقع، در مقام مقایسه با قدرت افسانه ای «کالون»، پشه ای که در برابر فیل قد برافراشته باشد! از لحاظ سیاسی، فردی ناچیز و در حکم هیچ است، و بعلاوه گدایی پابرهنه، دانشمندی بینوا است که نان خانواده‌اش را به سختی از راه ترجمه و تدریس در می آورد. پناهجویی است که از حقوق شهروندی، حق آب و گل محروم است، و اقوی دلیل، از حقوق مدنی بی بهره است. و خلاصه مهاجر است... همیشه، در ادوار تعصب، فردی که انسان مانده باشد، در میان متعصب‌هایی که با همدیگر در کشمکش هستند یکه و تنها و ناتوان است. سال های سال، این اومانیست بزرگ و خاکسار که از دست شکنجه و عسرت و استیصال جسته بود زندگی ای بی چیزانه و تنگ دستانه، اما سرشار از استقلال دارد، برای این که از هر گونه وابستگی به حزبی یا فرقه ای آزاد است و هنگامی که وجدانش در برابر خرمن آتش سر به عصیان بر می دارد، کار آرام و مسالمت جویانه خویش را رها می کند و در مقام قیام بر می آید تا «کالون» را به نام آزادی پایمال گشته، به باد ملامت و اتهام بگیرد. اما تنهاییش به عوض اینکه پایان بیابد، در آن هنگام تا مرحله شهامت و حماسه اوج می گیرد. زیرا که «کاستلیون» – مانند حریف خویش که گذتشه از همه این چیزها به مبارزه آشناتر است، در پشت سر و پیرامونش هواداران سازمان یافته ای ندارد که به پشتیبانی وی و دفاع از وی برخیزند. هیچ حزب و فرقه ای چه کاتولیک و چه پروتستانت هوادار و پشتیبان وی نیست. هیچ شاهزاده ای ، پادشاهی یا امپراطوری، دست حمایت خویش را به همانگونه ای که در زمان گذشته سایه بان «لوتر» و«اراسم» شده بود، سایه بان او نمی کند و حتی سه چهار دوستی هم که ستایشش می کنند، جرات ندارند که آشکارا به تشویقش برخیزند و اگر تشویق و تحریضی هم در کار باشد ، در خفاست. خوب می دانیم که هنگامی که جنون زمانه مستوجب و مقتضی آن است که همه اهل رفض مثل سیل جرگه شوند و شکنجه داده شوند- آشکارا جای گرفتن در کنار مردی که صدایش را دلیرانه به نفع این محروم ها و ستم دیده ها بلند می کند و در فراسوی همه چیز به نحوی قاطع مستکبران زمین را به باد اعتراض می گیرد و حق تعقیب کسی را به مناسبت افکار و عقایدی که دارد به این زورمندان نمی دهد تا چه حد خطر دارد... مردی که در یکی از آن دقایق ترسناک جهالت و تاریکی که گاه به گاه گریبانگیر ملت ها می شود جرات پیدا می کند که دیده انسانی و روشن بین خویش را نگه بدارد و همه آن کشتارها را که به حکم تعصب مذهبی، و به اصطلاح به پاس خدا صورت می گیرد، به نام راستین شان، یعنی قتل نفس و باز هم قتل نفس بخواند... مردی که ژرف ترین احساس بشریش به جوش می آید و دیگر نمی تواند خاموش بماند و غم و اندوهش را در برابر همه این قساوت ها ، به بانگ بلند، به گوش آسمان می رساند... کسی که در برابر خداوندان زور قد علم می کند، با توجه به بیرگی جاودانه مردم، همیشه باید انتظار داشته باشد که چندان هواداری پیدا نکند: بدین گونه است که «سباستین کاستلیون» در لحظه سرنوشت،به جز سایه خود کسی در پشت سر نداشت و یگانه پشتیبانی که داشت چیزی جز دارای غیر قابل انتقال نویسنده ای نبود که در راه آرمانی مقدس در پیکار بود: و این دارایی غیر قابل انتقال و غیر قابل تفویض عبارت از وجدانی رام نشدنی در روحی بی پروا بود. خود این قضیه که «سباستین کاستلیون» از همان آغاز کا رپی برد که پیکارش از پیش محکوم به شکست و ناکامی است و با این همه دست به این پیکار زد، بس است که این سرباز گمنام جنگ بزرگ آزدای بخش نوع بشر را تاقیامت بصورت قهرمان در آورد. به حکم همین شجاعت و شهامت است که یاد مبارزه ای که «کاستلیون» با «کالون» آغاز کرد می بایست جاودانه در خاطر ها بماند. با این همه اینجا مسئله ای که این مجادله پیش می آورد بسی از چارچوب موقت اش فراتر می رود. مسئله در اینجا مسئله کوته بینانه ای در زمینه علم دین و حتی مسئله بحران قاطعی هم نیست که پروتستانیسم آزادیخواه و پروتستانیسم سنت پرست را با یکدیگر دست به گریبان می کند. مسئله، در اینجا، آرمانی است که محل علاقه همه ما است، مبارزه ای است که اگرچه به نامی دیگر و اشکال و صور مختلفه باشد، مبارزه ای که هرگز از میان نرفته است و همیشه در میان بوده است. مسئله علم دین در اینجا چیزی جز نقابی زود گذر و اتفاقی نیست و «کاستلیون» و «کالون» نیز چیزی جز نمایندگان پیدای مخاصمتی ناپیدا و در آن واحد رفع ناپذیر به نظر نمی آیند. هر گونه نامی که بخواهیم به قطب های این کشمکش همیشگی، مساهله دربرابر عدم مساهله ، آزدای در برابروصایت، بشردوستی در برابر تعصب، انفراد در برابر زندگی ماشینی، وجدان در برابر زور، بدهیم، همه این کلمه ها جز بیان دو جمله مسئله ای که برای هریک از ما پیش می آید کاری صورت نمی دهد: آیا باید بسود روح انسانی یا سیاست، بسود احساس یا قوه تعقل و تفکر، بسود شخص یا جامعه رای داد؟ این مخاصمه را که در میان آزادی و اقتدار هست، همه ادوار، همه ملل و همه متفکر ها دیده‌اند. چه اگر اقتداری نباشد آزادی محال است و در چنان صورتی به شکل هرج و مرج در می آید و به همین گونه هم اگر آِزادی نباشد اقتداری ممکن نیست زیرا که در چنین صورتی اقتدار شکل استبداد پیدا میکند... البته این توهم کهن جاودانه در ما وجود دارد که می توان نظام مذهبی، ملی یا اجتماعی‌ای پیدا کرد که نسبت به همه کس منصف باشد و تا قیامت به بشر نظم و صلح ارزانی بدارد. مگر مفتش بزرگ رمان داستایوفسکی با منطقی جگرخراش نشانمان نداد که اکثر مردم از آزادی خودشان بیم دارند و حقیقت این است که جمع کثیری از مردم از خستگی در برابر تعدد موحش مسائل ، پیچیدگی و دشواری های زندگی، در آرزوی ماشینی ساختن دنیا، و نظام قاطعی بسر می‌برند که تا قیامت معتبر باشد و آنان را از تفکر معاف بدارد. همین شوق شبیه به شوق انتظار مسیح موعود و همین آرزوی وضعی است که مسائل داغ زندگی به برکت آن از میان برود... و رسم و قاعده همیشگی این است که هر ایدئولوژی تازه پیش از هر چیز ایده الیمسی تازه به وجود بیاورد. چه هر کس که برای مردم توهم وحدت و پاکی تازه ای به ارمغان بیاورد رفته رفته پاک ترین و آسمانی ترین نیروهایشان را که عبارت است از شور و اشتیاق وروح از خود گذشتگی و جانبازی است به تراوش می آورد... با همه این چیزها، در این تقریر نکته شورانگیزی هست و آن این است که همیشه عاملی که توفیق می یابد این گونه معجزه های تلقین را پدید بیاورد، اندیشه ای است که به فوران می آید، یعنی آن نیرویی که در روی زمین بیشتر از هر چیز دیگر از قید ماده رسته است، و انسان بسهولت به آن مرحله ای کشانده می شود که این شیفتگی آفرینان بزرگ را به عنوان اینکه بدینگونه توفیق یافته اند که به یاری روح ماده خام را تغییر شکل دهند، تحسین و تجلیل کنند. بدبختانه این تصور پرستان و آرمان پرستان کمابیش همیشه در فردای پیروزیشان، نقاب از چهره بر می دارند و خودشان را بدترین دشمنان عقل و ادراک نشان می دهند. زیرا که قدرت، انسان را به قدرت مطلقه و جبروت – و پیروزی، انسان را به سوءاستفاده از پیروزی سوق میدهد. این کشورگشایان... همشان دستخوش این وسوسه می شوند که سواد اعظم را به صورت قاطبه درآورند وبه این سودا هم می افتند که عقیده خودشان را بر گرده بی حزب ها بگذارند. درباریانشان، وابستگانشان، مخلوق هایشان، و آنان که پیروان جاودانی هر نهضتی هستند برایشان بس نمی توانند بود و باز هم دلشان می خواهد که مردم آزاد، طبایع انگشت شماری که استقلال رای دارند از ستایشگویان و نوکران و پادوهاشان بشوند و در مقام آن بر می آیند که هر نظر مخالف و عقیده ناسازگار را اقدامی برای واژگون کردن دولت به قلم دهند. و این ملعنت در باره همه آن ایده ئولوژی های مذهبی و سیاسی همین که بشکل دیکتاتوری در آیند جاودانه تحقق می پذیرد. همین که انسانی به نیروی باطنی حقیقت خود اعتقاد نداشته باشد و ازخشونت حیوان منشانه یاری بخواهد به آزادی انسان اعلان جنگ می دهد...حتی پاک ترین حقیقت هم به هنگامی که از روی خشونت بر روی گرده ها گذاشته شود معصیتی در برابر اندیشه است.. «کاستلیون» بهای شهامت اش را تماما" و تا واپسین حدود قوای خویش پرداخت... کتاب هایش را پاره کردند، تحریم کردند، ضبط کردند ، آتش زدند. از راه شانتاژ سیاسی حکمی گرفتند که به موجب آن وی را ممنوع القلم کردند و همین که گرفتار وضعی شد که دیگر توانایی پاسخگویی نداشت... آنچه در میان بود، کشتار جانسوز آدمی بی دفاع بود... تاریخ مجال آن ندارد که عادل و منصف باشد. یگانه چیزی که به نظر آن مهم است پیروزی و کامیابی است و تازه به ندرت دیده شده است که این پیروزی و کامیابی را هم بر اثر مقیاسی معنوی وروحانی ارزیابی کنند. بجز غالب ها و فاتح ها به کسی علاقه ندارد و مغلوب ها را در تاریکی می گذارد. این سربازان گمنام در گور فراموشی بزرگ به خاک سپرده می شوند. هیچ صلیبی، هیچ تاجی ازخود گذشتگی و جانبازی از یاد رفته شان را بزرگ نمی دارد. برای اینکه از خود گذشتگی و جانبازیشان تاج پیروزی بر سر ندارد... اما در واقع هیچ عمل مبتنی بر اعتقاد محض بیهوده نیست و هرگز هیچ کوشش معنوی پاک بر باد نرفته است. پیشاهنگان آرمانی که برای روزگارشان بیرون از اندازه والا بوده است، حتی در آنصورتی هم که شکست خورده باشند رسالت خودشان را انجام داده اند زیرا فکر زمانی زنده و جاندار می شود که برای خود شهودی به وجود بیاورد و پیروانی به بار بیاورد که محض خاطر آن زندگی کنند و محض خاطر آن بمیرند: از لحاظ روحانی کلمه های پیروزی و شکست معنایی پیدا می کنند که با آن معنایی که در زبان جاری دارند تفاوت دارند. از این رو لازم است بی انقطاع به دنیا که چیزی جز ابنیه یادگاری فاتحان نمی بیند، یادآور شویم که قهرمانان راستین عالم بشر آن کسانی نیستند که امپراطوری زودگذرشان را بر روی میلیون ها زندگی در هم شکسته و خرد و خمیر گشته و بر روی میلیون ها قبر برافراشته اند بلکه درست آن کسانی هستند که بی سلاح مانند «کاستلیون» درمبازره خویش، در راه آزادی فکر و پیروزی قاطع افکار بشر از پای در آمده اند.

برگرفته از کالون و قیام کاستلیون/اشتفان تسوایک/ترجمه عبدالله توکل/ نشر مرکز/1376

پل/ بهمن نمازی

firman — Fri, 19 Jun 2009 19:26:18 GMT

از صدا فهمیدیم این که از روی سر ما رد می شود بی ام و است. سربالایی را بالا رفتیم تا ببینیم کوپه است یا نه؟ کسی از ما نپرسید خودرو بر بام چه می جویی چون همه می دانستند خانه ما زیر پل است.

نارنجی و سبز راه راه/بهمن نمازی

firman — Thu, 16 Apr 2009 19:17:18 GMT

پسرک لبو فروش لبوهای ریز سبز راه راه می فروشد. در نمایشگاه، مردی که یک ماشین بزرگ سبز راه راه را فروخته است با خوشحالی کپه‌های اسکناس سبز راه راه را در جیب سبز راه راه خود می گذارد. صبح‌ها بچه ها با روپوش‌های سبز راه راه به مدرسه می روند و معلم با کت و شلوار ریز بافت سبز راه راه و کیف کوچک سبز راه راه به طرف کلاس می رود.

در مدرسه، درس‌های ریز سبز راه راه می دهند.

خورشید بزرگی در سمت راست اسکندر ............. ادامه مطلب

ستاره/استرکلیس/برگردان مهناز دقیق نیا

firman — Fri, 20 Mar 2009 08:36:18 GMT

استر کلیس در شمال میشیگان با همسر و دخترش زندگی می کند. از مطالعه- آشپزی-موسیقی و بازی های ویدیویی لذت می برد. او وقت خود را بین کالج و محل کار و خانواده سپری می کند.

وقتی دنیا بسوی نابودی می رفت، تو از اینکه یک روز تمام در اتاق خوابت گریه می کردی از خودت خجل بودی. تو دیدی که رییس جمهور پای تلویزیون گریه و التماس می کنه، هول کردی.

رفتی توی رختخواب و پتو رو تا روی دماغت بالا کشیدی و گریه کردی. اجازه ندادی که خدمتکارها، مدیر برنامه هات، دستیارت و حتی والدینت که التماس می کردن تو بیان.

بعد از 24 ساعت پدرت در رو کند و تو رو کشون کشون از پله ها به اتاق نشیمن با قالی سفید و مبل های چرمی برد. تو لگد زدی و جیغ کشیدی و او مجبور شد تو را بلند کنه و رو شونه ببره. تو به او فحش دادی و تهدید کردی مرسدس بنزی که کریسمس گذشته براش خریده بودی، پس بگیری.

مادرت روی کاناپه نشسته بود و دست هاش رو مشت کرده بود و در حالیکه روزنامه ها رو روی زانوهاش گذاشته بود گفت که همه چی تموم شد.

تو چپ چپ نگاه کردی و پرسیدی، چه اتفاقی داره می افته و باز پرسیدی که میز گرد تلویزیون ماه آینده که قرار بود توش شرکت کنی سر جاش هست یا نه؟

ایستگاه های تلویزیونی همه پارتی بازی و بیخودن. پدرت می گه میزگردهای تلویزیون همه بهم خورده و لازم نیست نگران اونا باشی. بهت می گه چیزهای مهم تری هست که باید نگرانشون باشی. چطور می تونی نگران نباشی؟

قرار بود ماه آینده عطر جدیدت رو با انتشار آخرین آلبومت معرفی کنی.

مادرت میگه آلبوم در نمی آد و مشت هاش رو محکم تر از قبل گره می زنه. نمی تونی حرفاش رو باور کنی . چطور می تونه این حرفارو بزنه؟ همیشه یه آلبومی هست و تلویزیون هم که همیشه سر جاشه. به پدر و مادرت می گی که اونا احمقن و این اتفاق ها تا چند روز دیگه به محض اینکه اون رییس جمهور عوضی رو عوض کنن، تموم می شه.

مادرت می گه دنیا داره نابود می شه. بمب می اندازن. پدرت میگه مرض و اشعه در سراسر کشور پخش می شه.

تو قاطعانه داد می زنی که نه در لس آنجلس.

مادرت همه روزنامه ها رو با هم بلند می کنه و نشونت می ده. روی جلد همه اونا ها با عکس هایی راجع به جنگ و وضعیت خراب مملکت که لس آنجلس هم جزوشه نوشته.

احساس بیماری و گیجی می کنی. می خوای بدونی چیکار کردی که مستحق چنین مجازاتی شدی و چطور کسی می تونه قبل ازاینکه تو شانس انجام کارهایی که برات خیلی مهمن داشته باشی اینکارها رو انجام بده.

دو روز بعد پدر و مادرت در مورد زنده موندن حرف می زنن و ظرف ها را با آب پر می کنن.

پدرت نگران خاموشیه. تو اتاق نشیمن نشستی و مات موندی که چرا خدمتکارها دیروز از خونه رفتن و اینکه دستیارت بهت زنگ می زنه یا نه؟

تنها وسیله ارتباطی با دنیای بیرون رادیوست و بین فریادها و دعاهایی که از همه ایستگاه های رادیویی پخش می شه، گرفتن خبرهای موثق خیلی سخته. در ایستگاه پاپ، دی جی میگه این مسئله زمانه.

پدرت می گه مو ج ا ام رو بگیر چون اون کانال لعنتی بهتر می گه.

گزارش های مرگ و خرابی رو در سراسر کشور می شنوی و تنها چیزی که می تونی بهش فکر کنی اینه که امیدواری لس آنجلس طوری نشده باشه. حتی بعد از شنیدن گزارش مرگ مردم توی ماشین به دلت بد نمیاری و به مسابقه ماشین رانی فکر می کنی نه به چیزهای کثیفی مثل جنگ و بیماری و مرگ.

چطور می شه جایی به زیبایی هالیوود خراب بشه؟ تو میگی هیچکس به لس آنجلس کاری نداره و پدرت حتی نگاهی هم بهت نمی اندازه.

وقتی اون شب برق ها رفت، چشم هات پر از اشک شد و شمع های عطری رو که برای موقعیت های خاص نگه داشته بودی، روشن کردی. رادیو با باتری کار می کنه اما مگه عمر باتری چقدره؟

پدرت می گه صرفه جویی کن و اینقدر رادیو رو روشن نذار. بهش میگی خفه شه و اینکه تو می تونی هزاران باتری بخری. گوینده رادیو می گه بیشتر ساحل شرقی با دیترویت و شیکاگو تخریب شده. او میگه اشعه به سرعت به سمت غرب در حال حرکته و تو آرزو می کنی کاش یه نقشه داشتی، اینطوری می تونستی معنی حرف اون رو به وضوح بفهمی.

بجای اینکه نگران بشی لاک صورتی رو در می آری و پتی کور می کنی و ول نمی کنی تا اینکه از دستت می افته روی فرش و اونوقت تازه می فهمی که نمی تونی جلوی گریه ات رو بگیری.

صبح، پدرت می گه مادرت خیلی مریضه و اون خودش هم حالش خوب نیست. تو چشم تو بر می گردونی و می گی چند تا قرص بخورن اما تو دلت نمی تونی با ا حتمال مردن اونا و تنها موندنت کنار بیایی. می ری تو اتاقت و جلوی پنجره می شینی. حیاط خونه همون شکلیه که بود. تو اموال تو نه مرگ و میره و نه خرابی اما موندی که خارج از خونه تو چه اتفاقی افتاده.

بعد از ظهر، چهار صفحه طلایی و سه جایزه گرمی(1) رو به اتاقت می آری که بتونی خوب نگاهشون کنی. انگشتات روی جایزه ها دنبال اسمت می گردن و تو نمی تونی بفهمی چطور یه نفر که در مدت به این کوتاهی تونسته اینهمه کار مهم انجام بده دچار چنین مصیبتی شده.

تو یه ستاره ای، خدایا تو مستحق بهتر از اینایی.

پدرت توی هال تور رو صدا می کنه. به نظر مریض می رسه. صداش می شکنه و بین کلماتی که بکار می بره فاصله میافته. دلت نمی خواد روی قالی هال بالا بیاره اما دهنت رو می بندی. اگه بالا بیاره فردا مستخدم تمیز می کنه.

پتو رو تا چونه ات بالا می کشی و چشمات رو می بندی. حالا همینطور که تو جایزه گرمی رابه سینه ات نزدیک تر می کنی و چشمات رو می بندی صدای پدرت دورتر و دورتر می شه. فردا صبح بلند می شی و همه چیز روبراه شده. فردا در برنامه «شو امشب» شرکت می کنی و مثل همیشه جذاب خواهی بود. فردا دستیارت بخاطر اینکه زنگ نزده ازت عذر خواهی می کنه. فردا باز یه ستاره خواهی بود.

Grammy awards

پل سال خوشی را برای همه آرزومند است.

نشستن در آفتاب/جوانا لی لند/برگردان:مهناز دقیق نیا

firman — Thu, 05 Mar 2009 16:42:18 GMT

جوانا لی لند در مو نتی لپینی در جنوب رم زندگی می کند و به همه مفاهیم دنیای قدیم علاقمند است.مو ضوع مورد توجه او اغلب مفا هیم مبهم ‌داستان های انجیلی و اسطوره ای است.شمه ای از این علاقه را می شود در تک گویی های نمایشی این داستان مشاهده کرد.

از من نپرس عزیز، چیزی در موردش نمی دونم. همونطور که گفتم من فقط همسایه اونا هستم. این درسته. خونه سفید کوچک اون گوشه، اون خونه ای که یک درخت انجیر کنارشه و بله، من همه چیز رو دیدم. نه اینکه نگاه کنم. من فکر می کنم هرکی باید سرش توی کار خودش باشه اما یه آدم نمی تونه نبینه.اولش رفت و آمدها که به مریضی اون مربوط می شد، بعد مرد ن اش واون گریه ها و مویه ها. البته خوب من رفتم تسلیت بگم، این درسته . من اونا رو دیدم که داشتن اون بره بیچاره رو از دهکده بیرون می بردن. بعد توی قبر گذاشتن و روش رو پوشوندن.باید بگم دلم برای اون دو تا دختر سوخت....چی؟ بله، درسته. چهار روز بعد همه چی داشت به حالت عادی بر می گشت که یه جور کشیش، با یه دسته گل پیداش شد . لابد دخترا مخفیانه دنبالش فرستاده بودن. اون بالا اومد، می تونین تصور کنین چه حرفایی می زد و بعد با هم رفتن اون بالا . مردم دهکده به سختی روی پاهاشون بند بودن. نه، من نرفتم.ترجیح دادم فقط شاهد باشم. امید بیخودی به مردم دادن درست نیست. اما اشتباه کرده بودم،‌نه؟!....کشیش اینکار رو کرد. اونا رو وادار کرد قبر رو باز کنن و اون رو فرا بخونن ، اینجور می گن. و اونا هم همین کار رو کردن. همه برگشتن ، دوتا دختر باگریه برادرشون رو بغل کردن.نصف جمعیت با هیجان با هم ور می زدن. نصف دیگه یه وری نگاه می کردن وهنوز مطمئن نبودن. من خودم هم مطمئن نبودم که به این جابرسه.بعدش خوب... وقتی کشیش رفت و همه سر و صداها خوابید. من از خواهرهاش پرسیدم که برای مراقبت از اون کمک نمی خوان؟ نمی دونستن چطوری تشکر کنن. اولش فقط برای چند ساعت بود. ولی بعد صبح ها می آوردنش و شب ها می بردنش خونه. یه خورده که گذشت از من خواستن که اگه می تو نم... برای همیشه نگهش دارم. خوب منم قبول کردم. من یه بیوه ام و اونا... خوب، فقط این روهم بگم که اونقدرها به خاطر مراقبت کردن از یه چیز ناقابل به خودم افتخار نمی کنم. فکرشو بکنین! خدا پدرتون رو بیامرزه! البته مهم نیست ولی شما خودتون می تونین ببینین. بیشتر وقت ها اونجا می شینه. من باهاش حرف می زنم، خوب یه آدم به همراه احتیاج داره. اما اگه حرف نزنم.... نه، ناراحت نمی شه. فقط دوست داره تو آفتاب بشینه.

صبحگاه/بهمن نمازی

firman — Mon, 02 Feb 2009 18:06:18 GMT

رو به سربازکرد و گفت: «بی خیال، به این پارچه احتیاجی نیست.» سرباز سرش را پایین انداخت و به طرف هم قطارانش به راه افتاد. مرد از این که در سکوت دره صداهای دوری می شنید، احساس شعف مبهمی کرد. از این احساس خنده اش گرفت و سرش را کمی بالاتر برد. نگاهش به قله پربرف کوهی در دور دست افتاد. «چه خوب، همه این برفها مال منه.» از قله پایین آمد و کوه را تا حاشیه دره دنبال کرد. «چه خوب، تمام این کوه مال منه.» چند متر جلوتر از کوه به درخت خشک و تنومندی رسید. «این درخت هم مال منه.» نسیم ملایمی بر چهره اش وزید، نفس آرامی کشید و ادامه داد : «چه خوب...» سر جوخه دست چپ اش را پایین آورد و فریاد زد: «آتش...». برف ها ذوب شدند. کوه فرو ریخت. درخت تنومند در غبار پراکنده شد و زمین زیر پای مرد دهان باز کرد. از خاک لکه ابری در آسمان دید. دست راست اش را مشت کرد. صدای مهیبی در گوش اش پیچید. ابر از میان دو انگشت گشوده اش لغزید. صبحگاه صف طویل سربازان به مردی که برف ها را آب کرد، کوه ها را فرو ریخت، درخت ها را چون غبار پراکند و زمین را شکافت ادای احترام کردند.